X
تبلیغات
رایتل

زندگی نفس کش میخواد

1394/09/27 ساعت 12:22

1.به او گفتم که اگر چیزهایی مثل  اهنگ"  اهای فریاد فریاد عزیزم داره میاد" نبود زندگی مزخرف تر از این ها بود.او حواسش نبود .فکر کنم داشت بلند بلند اهنگ امید را می خواند و می رقصید.من  خنده ام گرفته بود.از بودن همچنین اهنگ درب و داغونی در پلی لیست یک مرد خنده ام گرفته بود.از ان  جمعیت بیست نفره  که داشتند دست میزدند و می خندیدند من بیست و یکمین نفر بودم.بیست و یکمین نفر بودم که دست نمی زدم.نمی خندیدم فقط داشتم فکر می کردم وجود همچنین اهنگی لازم بود تا  بفهمم زندگی مزخرف تر از این حرف هاست.یاد قرارم با خودم افتادم که به زندگی فکر نکنم.زندگی در نهایت هر فکری اندوه بار است.ته ته فکر کردن  به زندگی  نقطه روشنی وجود ندارد.باید من هم به ان بیست نفر خندان ملحق میشدم و می رقصیدم اما نمی شد.هرکاری می کردم نمی شد من جز انها نبودم.حتی ان ها هم جز ادم هایی که  باید شاد می بودند نبودند..

2.به خانه آمدم .تمام طول مسیر دلم می خواست زودتر به خانه و اتاقم برسم.چیزی بود که مدتها میخواستم.از همه جای این دنیا زودتر به خانه برسم.با اعداد و تاریخ رابطه ام خوب است و می دانستم شش ماه است زودتر از ماشین پیاده نشدم  و تا خانه پیاده نیامدم و فکر نکردم.امدم خانه.روی میزم پر از ورقه بود.کتاب ها پایین میزم بود.لباس هایم گوشه ای دیگر افتاده بودند.این نوع از پاشیدگی را دوست داشتم با یک برنامه ریزی میتوانستم  فیلم ببینم و بعد هم به اتاقم برسم.به هیچ کدام از این حرف ها نرسیدم.خوابم برد.روی زمین خوابم برده بود.پتو رویم بود.پاهایم یخ کرده بودند.تهران سرد بود.تهران سرد است.و اسمان زندگی در ماه اذر گیر کرده بود و من میدانستم ادامه دارد. این زندگی خوب و بدش ادامه دارد.برایم اثبات شده بود.کسی نبود که به من بگوید :هی پاشو!زندگی ادامه دار.اخرش نیست.من خودم فهمیده بودم و زمان برایم خیلی چیزها را حل کرده بود.کسی نبود .کسی نیست. این را من میخواستم که کسی نباشد.چند ماه گذشته را اصلا به ماهیت زندگی فکر نکردم و فقط زندگی ام را" کردم".گمشدن را کشف کردم.خودم را کشف کردم که گمشده است بین ورقه ها و کتاب ها و فیلم ها و راه هاا.خودم را دیدم که حالش خوب بود اما خوشحال نبود.حالش از پارسال و پیار سال و همه سال های گذشته بهتر بود.تمام این مدت تلاش و تمرکز و برنامه هایم برای اینده بود و دیگر از کسی که متنفر نبودم و میدانستم که برنامه ام برای اینده چیست!

3.داشتم با آرام ناهار می خوردم.گفت و گو هایم با او همیشه سمت  و سوی زندگی واقعی را دارد.چرت و پرت نمی گوییم و نمی خندیم.بحث های اجتماعی و سیاسی داریم.و حول محور اینده می چرخد.او  یک گوش می خواهد .من هم گوش می دهم.آدم هایی را  که در  نظر او  کوچکند و بزرگ فکر نمی کنند" پلشت" خطاب می کند.چند بار این حرف را زدبه او گفتم حال جهان خوب نیست.انسان هرچیزی را بخواهد درست کند در قبالش چهار تا چیز دیگر را خراب می کند.جهان رو به نابودی است.اوکمی خوش بین است و فکر می کنم برای درمان بدبینی مفرطم در این مورد با او خوب باشد.اخر سر که داشتیم از سر میز بلند میشدیم گفتم که جهان رو به نابودیست.با خودم فکر کردم که چطور می شود خوب بود وقتی تمام جهان رو به نابودی است.جز چیزهایی بود که نباید فکر می کردم بهش.

4. سارا می گفت که همش از خودم می پرسم خب که چی؟؟درس بخوانی و کنکور بدهی خب که چی؟؟جوابی برای خوب که چی وجود ندارد.بهش گفتم دیگر نباید به ان مرحله برسی که بپرسی خب که چی؟؟خب که چی استفهام انکاریی است که وقتی به زندگی فکر می کنی در ذهنت روشن می شود

5.زمستان دارد می اید.اولین سالیست که منتظرش هستم .باید بیاید و من باز انقدر سرم شلوغ باشد که زمستان 94 هم مانند پاییزش خوب باشد.

نظرات (1)
1394/09/27 ساعت 12:30
جالب بود.تازگی داشت.
امتیاز: 0 0
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)

نام :
ایمیل :
وب/وبلاگ :
ایمیل شما بعد از ثبت نمایش داده نخواهد شد